Havza Haber Ajansı Tercüme Grubu’nun haberine göre, o büyük ayrılığın üzerinden iki yıl geçti. Kardeşlerinin gözünde o, tarifine az rastlanır bir insan ve liderdi; ailesiyle büyükler arasındaki bağı koruyan bir kardeşti. İnsanların hafızasında yaşamaya devam eden bir şahsiyetti. Minberlerin tanıdığı bir lider, direniş halkının sözlerini ezberlediği bir hatipti. Ancak onun milyonlarca insanın bilmediği başka bir yönü vardı: Daha yakın, daha özel bir görüntü… Bir kardeş, bir evlat, çocukluk arkadaşı ve ailesiyle hayatın en küçük ayrıntılarını paylaşan bir insan. Bu ayrıntılar, onu sevenlerin kalbinde sonsuza dek yaşayacaktı.
El Ahd haber sitesine konuşan ümmetin büyük şahsiyeti Şehit Seyyid Hasan Nasrallah’ın kardeşi Seyyid Muhammed Abdülkerim Nasrallah, hatıra defterini açıyor...
Eve, anne ve babasının yanına; çocukluk ve gençlik yıllarına; Bezuriye ve Şiyah’a; aile toplantılarına, bayramlara, telefon görüşmelerine ve onun ardından geride kalan küçük hatıralara dönüyoruz. Gülümsemesi, şakaları ve ailesine yönelik kaygıları; onunla aynı evi ve hayatı paylaşanların kalbinde yaşamaya devam eden bir insandan söz ediyoruz.
Seyyid Muhammed Nasrallah ile gerçekleştirilen özel röportajın tamamı:
1. Halkın lider, hatip ve sembol olarak tanıdığı Seyyid’in şehadetinin üzerinden iki yıl geçti. Bize “kardeş Seyyid”in nasıl bir portresini çizebilirsiniz?
Bizim için o, Seyyid Nasrallah, genel sekreter veya insanların tanıdığı bir şahsiyet olmadan önce, birlikte büyüdüğümüz bir kardeşimizdi. Çocukluğumuzu, ekmeğimizi ve aile hatıralarımızı onunla paylaştık.
Bizim Seyyid’e dair farklı bir görüntümüz var: Evin içinde sade bir insan… Kardeşleriyle şakalaşan, insanlar için duyduğu endişe gibi ailesini de önemseyen ve bütün büyük sorumluluklarına rağmen bizim küçük ayrıntılarımızdan haberdar olan bir kardeş.
O bizim için hem bir dayanak hem huzur kaynağı, aynı zamanda heybet sahibi biriydi. Yıllar geçtikçe sorumlulukları genişledi ve sonunda bütün dünya onu tanıdı. Fakat aile içinde bizim için hâlâ sesini, gülüşünü ve halimizi nasıl sorduğunu bildiğimiz o kardeşti. Sorumlulukları onu ne kadar uzaklaştırırsa uzaklaştırsın, bizi kendisine yakın hissettirirdi.
Belki de bugün onun yokluğunun en zor tarafı şu: İnsanlar büyük bir lideri kaybetti; biz ise yerini hiç kimsenin dolduramayacağı bir kardeşi kaybettik.
2. Onun yokluğunu ve özlemini en çok hangi anlarda hissediyorsunuz?
Onun yokluğunu büyük olaylardan ziyade küçük ayrıntılarda daha fazla hissediyorum. Bir aile toplantısında bir araya geldiğimizde ve onun sesi duyulmadığında… Ya da bir şey olduğunda ve onun mutlaka bunu soracağını bildiğimde, istemsizce kendi içime dönüp “O olsaydı mutlaka bunu sorardı.” diyorum.
Gerçek yokluk sadece onu görememek değildir. Asıl yokluk, onun varlığını görmeye alıştığımız mekânların, zamanların ve durumların artık onun gelişine tanıklık etmeyecek olmasıdır. Artık onun kapıdan içeri girmeyeceğini görmek…
En acı tarafı ise insanın kardeşinin varlığına alışması ve onunla görüşmenin tek yolunun hatıralar olacağını hiçbir zaman düşünmemesidir.
3. Seyyid’le çocukluk arkadaşlığınız ve gençlik yıllarınıza dair neler söylersiniz?
Hayatlarımızın her birimizi farklı sorumluluklara yöneltmesinden önce ortak bir hayatımız vardı. Çocukluk, ergenlik ve gençlik dönemlerini birlikte geçirdik. Arkadaşlığımızı, şakalarımızı, oyunlarımızı ve zaman zaman yaşadığımız, kısa sürede sona eren küçük fikir ayrılıklarını ve bütün o hatıraları birlikte paylaştık.
O dönemin en güzel yanı, Seyyid’in henüz insanların tanıdığı o meşhur şahsiyet olmamasıydı. O da bizim gibi bir kardeşti. Bizimle evde, mahallede ve köyde yaşardı. Kendi hayalleri, kaygıları ve ilgi alanları olduğu gibi bizim aramızda da yer alırdı.
Kalbimize kazınan hatıralardan biri, bütün o sorumluluklardan ve sonradan yaşanacak olaylardan uzak bir şekilde bir araya geldiğimiz günlerdir.
O yılları düşündüğümde, değerini ancak hatıraya dönüştükten sonra anlayabildiğimiz bir zamanda yaşadığımızı hissediyorum.
4. Seyyid, anne ve babasının evinde nasıldı?
Anne ve babasının evinde gerçek tabiatına dönerdi. Ev onun için huzur ve güven yeriydi; lider veya sorumlu kişi olmak yerine kardeş ve evlat olabildiği bir yerdi.
Anne ve babasına büyük bir saygı gösterirdi. Evin mahremiyetini, sıcaklığını ve aile bağlarını korumaya her zaman özen gösterirdi.
Kardeşlerinin arasında bulunduğunda aynı anda hem bir huzur hem de bir heybet duygusu oluştururdu. Çok az konuştuğu zamanlarda bile yalnızca varlığı insana huzur verirdi.
Bunca ağır sorumluluğa rağmen aramıza oturup son derece sıradan meselelerden konuşabilmesi çok güzeldi; sanki evin dışındaki dünya hiç yokmuş gibi…
5. Seyyid’in anne ve babasıyla ilgili hatıraları neler? Hepinizin anne ve babanızla birlikte oturduğu bir aile toplantısından hatırladığınız bir sahne var mı?
Hafızamda kalan en güzel görüntülerden biri, hepimizin anne ve babamızın etrafında toplanmasıdır. Aile toplantılarının yeri başkaydı.
Babamız ve annemiz oturur, biz de etraflarında toplanırdık. Seyyid ise o anlarda kardeşlerinin arasındaki bir evlada dönüşürdü.
Annesinin onun kalbinde çok özel bir yeri vardı. Annesine olan bağlılığı ve onun rızasını kazanmak için gösterdiği çaba açıkça görülürdü. Babasına da büyük bir saygı besler, onun sözlerini her zaman dinlerdi.
Ne kadar uğraşırsak uğraşalım, o toplantıları kelimelerle anlatmak mümkün değil. Hafızamızdaki en samimi görüntü şudur: Çocukları etrafında toplanmış bir anne ve baba…
Bugün hem anne ve babamızın hem de ardından Seyyid’in aramızdan ayrılmasıyla, bizi bir araya getiren o evin büyük bir bölümünün artık yalnızca hafızamızda kaldığını hissediyorum.
6. Seyyid ve kardeşlerinin Bezuriye’deki ortak hatıraları nelerdi?
Bezuriye veya Şiyah bizim için yalnızca bir yer değildir; aile hafızamızın bir parçasıdır.
Orada başkaları için belki hiçbir anlam ifade etmeyecek ama bizim için yılları içinde barındıran küçük ayrıntılar vardır: Evler, sokaklar, buluşmalar, akrabaların ziyaretleri ve aileyle birlikte oturmalar…
Hayatımızı sadeliği içinde yaşardık ve Seyyid de o günlerde bizden biriydi.
Bu nedenle hatıralarımızda Bezuriye’ye döndüğümüzde, insanların tanıdığı o kamuya mal olmuş şahsiyeti hatırlamayız. O günleri bizimle paylaşan kardeşi, evladı, çocuğu ve genci hatırlarız.
7. Bir kardeşi olarak, siyaseti, dini ve liderliği bir kenara bıraktığınızda, size sürekli tekrarladığı bir söz var mıydı?
Her zaman sevgi ve sıla-i rahim üzerinde dururdu; hayatlarımız her birimizi farklı yollara götürse bile ailenin bir arada kalması gerektiğini söylerdi.
En önemli kaygılarından biri herkesin halinden haberdar olmak ve hiç kimsenin kendisini yalnız veya unutulmuş hissetmesine izin vermemekti.
Bizimle konuşurken söylediği sözler her zaman büyük veya felsefi sözler değildi. Bazen ondan çıkan çok basit bir cümle çok büyük bir anlam taşırdı:
“Birbirinize sahip çıkın.”
Bence bu ifade, onun bir kardeş olarak kişiliğinin birçok yönünü özetliyor. Ailenin bir aile olarak kalmasını ve kardeşlerin birbirlerine dayanak olmasını istiyordu.
8. Hangi sözü veya hangi sohbeti hafızanıza kazıdınız? Bayramlarda ve özel günlerde sizinle iletişimi nasıldı?
Hafızamda kalan çok sayıda sohbet var; bunları tek bir röportaja sığdırmak mümkün değil. Ancak bizimle iletişiminin belirgin özelliği, bütün meşguliyetlerine rağmen ailesiyle olan bağının kopmaması için çaba göstermesiydi.
Bayramlarda ve özel günlerde herkesin halini sorardı:
“Kim iyi? Birinin bir şeye ihtiyacı var mı? Çocuklar nasıl? Ailenin durumu nasıl?”
Bu telefonların ve görüşmelerin değeri yalnızca söylenen sözlerde değildi. Asıl değerli olan, onun sizi hatırladığını ve omuzlarında taşıdığı bütün sorumluluklara rağmen zihninde sizin de yeriniz olduğunu hissettirmesiydi.
Belki bu ayrıntılar basit görünebilir. Ancak insan birini kaybettikten sonra, bunlar sahip olduğumuz en değerli hazinelere dönüşüyor.
9. Seyyid’le son görüşmeleriniz ve konuşmalarınızdaki görüşmelerde dikkatinizi çeken neydi?
Son görüşmeler diğer bütün görüşmelerden farklıdır. Bunun sebebi, o zaman bunların son görüşmeler olduğunu bilmemiz değil; bugün onlara farklı bir gözle bakmamızdır.
O sırada son ayrıntıları, son oturuşu, son bakışı, son konuşmayı ve belki de son sıradan sözü yaşadığımızı bilmiyorduk.
Ayrılığın en zor tarafı da budur: İnsan, içinde bulunduğu bir anın bir süre sonra en kıymetli hatırasına dönüşeceğini bilmez.
Son görüşmelerden hafızamda kalan yalnızca söylenen sözler değil. Onun sakinliği, konuşma biçimi, ailesine gösterdiği ilgi ve bütün taşıdığı sorumluluklara rağmen karşımdaki kişinin çocukluğumdan beri tanıdığım kardeşim olduğu duygusu hafızamda kaldı.
10. Size ölüm, ayrılık veya şehadet hakkında söylediği ve hafızanızda kalan bir söz oldu mu?
Ölüm ve şehadet onun bilincinin ve imanının bir parçasıydı. Bunlarla insanın bilinmeyene karşı duyduğu korkuyla yaklaşmıyordu; aksine iman ve derin bir güvenle karşılıyordu.
Ancak bir kardeş olarak onun ağzından ölüm veya ayrılık hakkında bir şey duyduğunuzda, bunun içinizde bıraktığı iz farklı oluyor.
Belki o anda sözlerinin bütün anlamını kavrayamıyorsunuz. Fakat o gittikten sonra o sözlere geri dönüyor ve onları hafızanızda farklı bir gözle yeniden okuyorsunuz.
Bugün onun ölüm ve şehadet hakkında söylediği bazı sözleri düşündüğümde, hayatını inandığı şey uğrunda feda etmeye hazır bir insanla karşı karşıya olduğumu hissediyorum.
Fakat bu, aile olarak ayrılığı bizim için kolaylaştırmıyor.
Biz onun inandığı şeylere inanıyor ve bununla gurur duyuyoruz. Ama aynı zamanda insanız; kardeşimizi özlüyoruz, onun hasretini çekiyoruz ve onunla yeniden buluşmayı arzuluyoruz.
11. Onun ardından siz şahsen değiştiğinizi düşünüyor musunuz? Bugün, önce annenizin, ardından Seyyid’in ve sonra da babanızın bu zor şartlarda vefatının ardından ne hissediyorsunuz?
Evet, değiştik.
Bazı insanlar aramızdan ayrıldığında yalnızca kendi varlıklarını götürmezler; eski hayatımızın biçiminin de bir parçasını beraberlerinde götürürler.
Annemizin vefatı hiçbir şeyle kıyaslanamayacak bir kayıptı. Ardından Seyyid’in yokluğu geldi ve sonra babamız…
Kendimizi bir anda, çok kısa ve çok zor bir zaman diliminde peş peşe gelen boşluklarla karşı karşıya bulduk.
Anne ailenin kucağıydı; baba onun direğiydi; Seyyid ise o evin kardeşi, dayanağı ve devamıydı.
Hepsinin aramızdan ayrılmasıyla hayatımızın bir döneminin bütün sütunlarını kaybetmiş gibi hissediyoruz.
Fakat Seyyid’den insanın değerinin yalnızca ne kadar uzun yaşadığıyla ölçülmediğini, geride bıraktığı etkiyle ölçüldüğünü öğrendik.
Bugün anne ve babamızın bize bıraktığı sevgi ve aile bağlarını korumaya çalışıyoruz. Onun bizden her zaman istediği gibi birbirimize yakın kalmaya gayret ediyoruz.
Onu özlüyoruz, evet. Onun için ağlıyor ve hasretini çekiyoruz. Fakat ondan bize kalan tek şeyin hüzün ve keder olmasını istemiyoruz.
Onun hatırasının bizde ahlak, sevgi ve sıla-i rahim olarak yaşamasını istiyoruz.
Hafızamızdaki görüntüsünün de onu tanıdığımız haliyle kalmasını istiyoruz: Bir kardeş, bir evlat ve bütün dünya onu tanımadan önce ailesinin arasında yaşayan bir insan…
Belki de bütün bu ayrılıklardan sonra söyleyebileceğimiz en güzel söz şudur:
Seyyid gözlerimizin önünden ayrıldı; ancak evlerimizden, hafızamızdan ve kalplerimizden ayrılmadı.
yorumunuz